Vietnam wandelen en fietsen, met respect voor de natuur.

[smilingfred]

Vietnam, wandelen, fietsen en meer.
Ik ben nu twee maal in Vietnam geweest. De eerste keer was circa 4 jaar geleden en nu was ik er in februari 2009. Ik werd via de PUM , een Nederlandse vrijwilligersorganisatie, uitgenodigd om voor de tweede maal een bezoek te brengen aan de in natuur - sport - en cultuur georiënteerde reisorganisatie www.footprint.vn te brengen om hen te helpen op het gebied van het toerisme.
De naam - Footprint - is een bewust gekozen woord. Hun doel is om door middel van hun aanbod zoals wandelen, fietsen, en meer, de lokale berg - en plattelands bevolking kennis met U te laten maken op een respectabele manier.
Hieronder treft u een klein gedeelte van mijn reis aan.Ik had vanochtend mijn rugzak gepakt. Het weer zit mee in Hanoi, het is wat warm, ongeveer 21 graden.We vertrekken met drie personen voor een noordelijke bergrit van 200 KM naar de plaats Moc Chan, gelegen op circa 25 KM van de Cambodjaanse grens. De rit er heen is zeer afwisselend, eerst door het overdrukke verkeer van Hanoi om vervolgens via een 2 baans weg de bergen in te rijden. In Moc Chan wordt de verjaardag van Son (directeur van Footprint) zijn opa gevierd. Hij is 91 jaar en dat moet gevierd worden. 91 jaar is niet alleen in Nederland een oude leeftijd, maar in Vietnam ben je dan stokoud. De bergrit is geweldig mooi, veel groen, rijstvelden, toch nog drukker verkeer dan gedacht, zo hier en daar fietsers die hijgend en steunend zich op de pedalen voortbewegen. Na de lunch slingert de weg verder door de bergen. Ik denk dat de bergen maximaal 500 meter hoog zijn. Van tijd tot tijd zien we houten huizen op palen staan langs de weg. Wandelende mensen langs de wegen en in de velden. Verder gaan we langs tropische velden, lopen runderen vrij op de weg. Op mijn vraag of fietsende - en wandelende toeristen van deze wegen gebruikmaken, knikt Son ontkennend, hij adviseert eens op zijn site te kijken. Langs de weg wordt op een klein marktplaatsje groente en fruit verkocht. Hier vind ik iets wat ik niet ken. In een lege bamboehuls is gekookte rijst gedaan, wel of niet voorzien van groenten en vlees. Dat kan je dus kopen en wanneer je honger hebt, breek je de stengel gewoon open, indien nodig warm je deze stengel eerst op in een vuurtje, en daarna eet je de inhoud gewoon op. Uiteraard moet ik dat ook proberen en we drinken er vocht van kokende maïskolven bij. Het smaakt buitengewoon lekker, althans beter dan ik had verwacht. Na aankomst in de plaats Moc Chau, krijg ik van Son instructies hoe om te gaan met oudere mensen. Beleefd knikken en wanneer er voedsel en / of drinken wordt aangeboden, niet weigeren.
Een andere dag. Om 08.30 komt Son mij halen voor een interessant ritje buiten de stad. We rijden langs theeplantages, fruitbomen met perziken en kleine appels, en nog veel meer. De thee wordt geplukt in de periode april tot november. Er zijn 2 soorten van thee die hier groeien, de Vietnamese - en Chinese thee. De laatste schijnt goed voor de huid te zijn. Niet ver van deze theeplantages woont een heel aparte groep mensen. Ze zijn de bevolkingsgroep de Homong en hadden vroeger geen vaste standplaats. Nu wonen ze in houten – grote huizen wat meer op boerenschuren lijken. De kleding is heel apart. De vrouwen dragen wijd uitlopende rokken en de mannen dragen zeer ruim vallende broeken.
Bij de dames wordt rond de enkels een brede band textiel gedragen, dit is om zich te beschermen wanneer ze in het gras lopen of langs rotsen in de bergen lopen. Buiten staat voor het huis een groep van 13 of 14 jarigen meisjes en jongens. Er is een jongen bezig om het meisje te stelen. Dat is bij hen een gebruik. Het meisje is heel verlegen en probeert dit te voorkomen. Dit lukt wel op dit moment, maar de jongen zal blijven volharden totdat het meisje zich min of meer overgeeft aan hem. Daarna komen er meer gebruiken met de bedoeling dat ze uiteindelijk gaan trouwen. De Homong mensen weten niet hoe oud ze zijn. Toen we een jong moedertje met 2 kindjes zagen staan, heeft Son haar gevraagd naar haar leeftijd. Ze wist het niet . Son vroeg het aan haar moeder en die wist ook niet hoe oud ze zelf was laat staan hoe haar dochter is.
We werden gevraagd om in de woning van deze vrouw te komen. Het is in Vietnam een gewoonte dat je dan direct gele thee krijgt ingeschonken. Hun huis lijkt meer op een grote boerenstal. Deze is opgedeeld in 2 delen. Een deel is voor de grootouders en het andere deel is voor de moeder en haar dochter met hun kinderen. Tussen het woongedeelte en het slaapgedeelte is geen verschil. Zover er meubelen zijn, staan die in de vrije ruimte opgesteld. Het schijnbaar belangrijkste meubel is de kast met TV, CD speler en een oude radio met hele grote speakers. Na een korte tijd zijn we weer vertrokken vanuit de Homong familie . Later bezochten we onder meer een Thai dorp in Vietnam.
Ik kan zoveel vertellen over Vietnam, Halong Bay en nog veel meer. Kijk eens op de bovengenoemde site. Voor iedere sportieve reiziger, die respect heeft voor de cultuur en natuur is Vietnam zeker een must.
Fred Vorstenbosch 18.10.2009